STORYWALL

"ആഹാരവും വെള്ളവും കഴിഞ്ഞാൽ മനുഷ്യന് പരമപ്രധാനം സ്വാതന്ത്ര്യം തന്നെ! അതില്ലാത്തിടത്തോളം കാലം ഒരു ഹൃദയവും ഒരു രാജ്യവും ഇന്നേ വരെ അധികകാലം ഒന്നിനെയും അതിജീവിച്ചിട്ടില്ല." അന്ന മറിയ സാറ  "സിനിമക്ക് പോണുണ്ടോ ഇല്ലേ? പറ..." അന്ന അവസാനമായി ചോദിച്ചു.  "ഇല്ലാ... ഭർത്താവിനെ തല്ലുന്ന സിനിമയല്ലേ? പണ്ട് ഒരെണ്ണം കണ്ടതിൻ്റെ ക്ഷീണം തീർന്നിട്ടില്ല. ഒരു ഗ്ലാസ്സ് വെള്ളം പോലും അവള് എടുത്ത് തരൂല. ഇനി ഇതും കൂടെ കണ്ടിട്ട് വേണം അവൾക്കെന്നെ അടിച്ചൊതുക്കാൻ. അതങ്ങ് മനസ്സില് വെച്ചാ മതി മോളേ..." ദിലീപ് മൊബൈലിൽ നിന്ന് കണ്ണെടുക്കാതെ പറഞ്ഞു തീർത്തു. "ആ... കയ്യിലിരിപ്പ് കൊള്ളൂല്ലെങ്കി ചിലപ്പോ അടിയൊക്കെ കിട്ടീന്ന് വരും" അന്ന പിറു പിറുത്തു കൊണ്ട് തിരിച്ചു നടന്നു. "എന്താ പറഞ്ഞേ?" അയാൾ അലറി. "ഓ... ഒന്നൂല്ല്യ" "ഉം... ഞാൻ ഒന്ന് പുറത്ത് പോയിട്ട് വരാ" ദിലീപ് മൊബൈൽ എടുത്ത് ജീൻസിൻ്റെ പോക്കറ്റിൽ ഇട്ട് പുറത്തേക്കിറങ്ങി. അയാൾ പോയതും അന്ന മതിലിനോട് ചേർന്ന് കിടക്കുന്ന ഇഷ്ടികക്കല്ലിൽ ചവുട്ടി നിന്ന് കാൽവിരലുകളിൽ എല്ലാ ഭാരവും ഏറ്റി, എത്തി വലിഞ്ഞു കൊണ്ട് അപ്പുറത്തെ ശാല...

ഓണം പ്രവാസി മലയാളിക്ക് രണ്ടു മാസത്തോളം വരെ ആഘോഷിക്കാം എന്നാണല്ലോ. ഞങ്ങൾ ബാംഗ്ലൂർ മലയാളികൾ മാസാവസാനം വരെ പോയുള്ളൂ എന്ന് സമാധാനിക്കാം. ഓണത്തിനിടയിൽ പുട്ട് കച്ചവടം എന്ന് പറയുന്ന പോലെ ഒരു സംഭവമാണ് ഞാൻ അവതരിപ്പിക്കാൻ പോകുന്നത്.  തിരുവാതിര ഇല്ലാതെ എന്തോണം അല്ലേ? അങ്ങനെയൊക്കെ ഓർത്താണ് ഞാനും തിരുവാതിര എടുത്ത് തലയിലേറ്റിയത്. ഈ പെണ്ണുങ്ങളെ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നത് അത്ര എളുപ്പമല്ല എന്നറിയാമല്ലോ.അതും പത്ത് പെണ്ണുങ്ങൾ! ഒരു മണിക്കൂർ പ്രാക്ടീസിൽ മുപ്പതു മിനിറ്റ് വർത്തമാനം, ഇരുപത് മിനിറ്റ് ചിരി ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ് പത്ത് മിനിറ്റ് കളിക്കാൻ കിട്ടിയാലായി. വഴക്കും കുശുമ്പും അടിയും ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ് അവസാനം എത്ര പേർ കാണുമെന്ന് പരിപാടിക്ക് ഒരാഴ്ച മുൻപ് മാത്രമേ അറിയാൻ പറ്റൂ. അങ്ങനെ സുചി എനിക്ക് കൊണ്ടു വന്നു തന്നതാണ് മമ്മൂട്ടിയെ. മമ്മൂട്ടി എന്നത് ഇരട്ടപ്പേരാണെന്ന് മനസ്സിലായല്ലോ. എൻ്റെ ഗ്രൂപ്പിൽ മമ്മൂട്ടിയും സുരേഷ് ഗോപിയും ഒക്കെ ഉണ്ട്. അവരുടെ നൃത്ത ശൈലി പിന്തുടരുന്നത് കൊണ്ടാണ് ഇവർക്കങ്ങനെ ഒരു വിളിപ്പേര് വന്നത്. കുറ്റം പറയരുതല്ലോ വളരെ കഷ്ടപ്പെട്ടാണെങ്കിലും മമ്മൂട്ടി തിരുവാതിര എന്ന കീറാമുട്ടി പഠിച്ചെടുത്തു.  മമ്മൂട്ടിയ...

Her Type Of Love Write to me something... Something that makes me feel good, Makes me feel loved, Makes my heart pound, Makes my mind heal, I need something from you, To ignite my thoughts, To look forward to life, To learn that hope is not hopeless, Do write something to me, something... I need some love, Some genuine love, Will you love me for sometime? Will you love me like crazy? Will you love me like real love? Not the possessive love, Not the egoistic, Not the caring one too. I need you to love me Unconditionally... I need the liberated love, Where you let me live, Let me breath, Let me be myself, And I let you be the same, Then we live together in love! This is how Siya defined her kind of love. Yet it never happened to her because she let them go and they never came back to her. After all they were not doves to return. They were more of migrating birds. They migrated from one heart to another if you would let them go. She could have caged them. But she believed if you cage then...

Breaking news was flashing continuously on the channels.  "India unlikely to allow return of four women who joined ISIS."  Post lunch, Annie was indulged in sewing. That's her routine for past few years. A depressed widow living in a huge house, whose only daughter ran away with other religion boy, couldn't hold more options for time pass. Her only entertainment became sewing forever. In front of the television she sat in her wooden armchair leaning forward with a periodic back and forth motion and sewing at the same time. For her sewing was Yoga which made her calm and undisturbed of all that happened in her life. She stitched curtains, pillow covers, cushions and if nothing else then she went on with some nice scarfs and gave those to the children who came to the Church on Sundays. Hearing the breaking news, she took her eyes off from the needle and glanced at the TV. Annie's body trembled seeing the photographs of those four ladies. Not four exactly, that one a...

Yes! This is an impossible mission to achieve. Getting that perfect maid in your dreams! In case anyone has made this 'Mission Maid' possible, hats off to you guys! We envy you so much.  My maid hunt began only after I had kids. As just  married couple we both managed cleaning and doing dishes well. But the plot changed once kids came into our lives. And once in every two years or so we had to shift house as we were the usual Bangalore IT professionals who aspire to go back to native and settle at any given opportunity.  Fortunately my first two experiences with maids in Bangalore were quite good. They both were good and took care of cleaning part with least supervision.  Along with providing food,  we looked after any medical expenses which were serious. It was a win-win situation for both. They were honest and trustworthy. Only now, I realize their real value and how lucky I was! They never complained about salary. Thousand five hundred was minimum wage for 'j...

It's been a while, I sit for writing one story, after the next few lines, I am stuck with another one. I just can't move forward as if there is a traffic block of stories in front of me. Usually the so-called 'Block' will happen if you run out of words or you are sinking in a pile of ideas where you are lost, thinking of which one to write. I feel I fall into the latter for a change wherein often I had encountered the first scenario.  I have a ton of things to write about. I consider current affairs but then I don't want to be stamped as an anti-national and proceed to dungeons. I could write about my own life which is again equal to a suicidal attempt. No no no! Next comes books, plants, children, Covid, love, kings and queens, feathered friends, finger licking food... the list goes on and on. Then I end up writing none. What a dilemma! This is how we humans are right? We have millions of thoughts running parallely through our mind and head while we are stuck at no...

There was a village where people never heard about poetry. Once a poet came across the village. He sat under a banyan tree and began to write poems. Upon reading his poems some people cried, some smiled, some were enlightened and few turned out to be brave enough to fight against injustice. The news flashed all over the village that one magician has reached who can influence their thoughts and emotions. People ran towards the banyan tree in excitement.  Then the poet told, " I am no magician. The words are magical. The language and literature is magical. They never die. They can ignite and influence our thoughts and emotions. They always surprise us with miracles! Try writing something of your own."